تو دور شدی ... ، نشـد صدایت بکنم

دل را " صنــم گریــز پایــت " بکنم !!!

ای قایـق کاغــذی رسـیدیـم به آب ...

وقـتـش شـــده آرام رهــایـت بـکنم ...

با قلبِ خودت چه کرده‌ای؟... هِی شاعر ؟؟! !

آذر که گـــذشــت ، این هم از دِی ! شاعر ! ! !

گـــفـــتـــی بــــه وداع نــاگـــزیـــری ... امــــــا

زنجیر شدی به"د و س ت"... پس کِی شاعر؟!!

وقتی دستانم از اعتماد تهی است
چه فرقی می کند
که بگویم
اینجا زمستان است یا بهار .
اینجا سرد است
از تکرار ِ نبودن ِ إعتماد .
وقتی گوشهایم ایمان نمی آورند به کلام
بیهوده، برایم واژه های دلفریب میچینی!!
من از گور ِ بی‌اعتمادی برخاسته‌ام
دشتهای ِ اعتماد در سیلابِ دروغ و خیانت
مرده اند.
وقتی نگاهم لبریز ِ وحشت می‌شود
از نگاهت، می دزدمشان....
نگاهم که می کنی،
فرهنگ لغات میشود یک کلمه "عبث".
اینجا تداوم، خالی بودن از اعتماد است.
سرد است.
باور کن،
بر هیچ، از واژه‌ها جمله می‌بافی.
چرخهای اعتماد،
دیر زمانیست که دیگر نمی چرخند....

هیچ حرفِ دِگری نیست که با تو بزنم ،
تو نمی‌فهمی اندوهِ مَرا،
چه بگویم به تو ای رفته ز دست،
شدم از مستی ِ چشمان تو مَست،
شده ام سنگ پَرَست،
مرگ بر من که دِلش را به دل ِ سنگِ تو بَست!!
تو نمی‌فهمی اندوه مرا...

و ميخواهد دلم را دست آرد

عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه پنهان

کردن قلبي است که به اسفناک ترين حالت

شکسته است...

واژه عدم وابستگي در نگاه نخست ممكن است بد بينانه به نظر برسد ، ولي نيست.

عدم وابستگي يعني اينكه تجره‌اي خاص از لذت و رنج داريم ولي اجازه نمي دهيم اين تجربيات تعادل عاطفيمان را تحت تأ ثير خود قرار دهد.

عدم وابستگي به معناي عدم خير خواهي، بي تفاوتي بي توجهي، و بدون احساس عشق نيست.

عدم وابستگي يعني مشاهده‌ی بازي زندگي، وقتي بايد گريه كنيم، مي گرييم وقتي بايد بخنديم، مي‌خنديم.

عدم وابستگي به معني بي عاطفه‌گي نيست، يعني هر چه در زندگي داريم اگر از دست برود، ما نابود نخواهيم شد.

عدم وابستگي يعني به آن درجه از سلامت روان رسيدن كه مسئولانه در برابر خود رفتار كنيم ، حتي اگر تو نباشي.

بوسه يعني وصل ِشيرين ِدو لب... بوسه يعني مستي از

مشروبِ عشق... بوسه يعني لذتِ دل دادگي... لذت از شب ، لذت

از ديوانگي... بوسه يعني حسّ خوبه طعم ِعشق... طعم ِشيريني به

رنگِ سادگي... بوسه يعني آغاز براي ما شدن... لحظه اي با

دلبري تنها شدن... بوسه سرفصل ِکتابِ عاشقي... بوسه رمز

واردِ دلها شدن... بوسه آتش مي زند بر جسم و جان... بوسه

يعني عشق ِ مَن با مَن بمان....

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

واژه هایم قدرت ماندن نداشت و ذهنم تاب بیان کردن.

برای رهایی به دنیای نوشتن پناه آوردم و چشم هایم

را به روی همه چیز بستم و من ماندم وحصار تنهایی.

هیچ کس راز دل خسته ام را ندانست . هیچ کس از پشت

پنجره سکوت ، چشم های اشکبارم را ندید و بر دل

تسکین نداد . چه لحظه ها که در حالت غریب تنهایی

جز سکوت هیچ نبود و من بودم و دل بودو خدای دل.

از خودم می پرسم: چرا دنیای دلم این قدر با حادثه

ها بیگانه است ؟چرا هیچ صدایی را از عمق فاصله ها

نمی شنوم ؟ از خودم می پرسم چرا چشم ها این قدر

دروغگو شده اند ؟ چرا حرف ها پشت چشم ها پنهان شده

اند ؟ چرا دیگر هیچ پرنده ای عشق پرواز را در دل

زنده نمی کند ؟ چرا بال های آرزو ها شکست ؟ چرا

نگاه پنجره تا به ابد به کوچه بن بست دوخته شد ؟

چرا تپش احساس رنج دوران شد ؟ چرا قلب عاشق هر

زمان رنج دیدن شد و چرا خدای دلم صدایم را نشنید و

چرا رهایم نساخت از بیزاری ثانیه ها.

و من مسافری غریب در شهری غریب باز هم این گونه

زمزمه می کنم :

دل اگر مرد ، نگاه اگر افسرد ، خدای اگر رها کرد ،

دنیا اگر بیداد کرد ،اگر حادثه ها یکی شد ، اگر

نبض زمین دروغ شد ، و اگر هنوز چشم ها منتظرند ،

پس چرا خدایم صدایم نشنید؟!!!!

چه میشد گر دل اشفته ی من

به شهر چشم تو عادت نمی کرد؟

اگر باران بودم آنقدر مي باريدم تا دشتها و رودهاي

تشنه را سيراب كنم٬

اگرگل بودم  خودم را تقديم وجودت مي كردم٬

اگر اشك بودم برایت مي گريستم٬

و اگر محبت بودم آهنگ دوست داشتن را برايت مي

خواندم.

ولي افسوس كه نه بارانم و نه گل و نه اشك و نه محبت‌‌‌‌٬

ولي هر چه هستم

دوستت دارم....

نمی دونم چرا !!!فقط میدونم دارم.

                                         (H)

چيزهايي هست که نميتوان به زبان آورد،چرا که واژه اي براي

بيان آن وجود ندارد.

اگر هم وجود داشته باشد ،کسي معناي آن رادرک نميکند.

اگر من از تو آب یا شراب بخواهم تو درخواست مرا درک

اما هرگز اين دست هاي تيره اي را که قلب مرا در تنهايي گاه

ميسوزاند و گاه منجمد ميکند،درک نخواهي کرد.